Wspaniałe kobiety...

Na 100-lecie niepodległej Polski wybrałam 10 kobiet, które uwielbiam, podziwiam i które na mnie wywierają ogromne wrażenie. Oto one: 

Maria Konopnicka (1842-1910) – poetka, nowelistka, publicystka, tłumaczka, autorka „Roty”, jednej z najważniejszych polskich pieśni patriotycznych.  Femme fatale epoki realizmu. Była kobietą wyzwoloną, postępową i odważną.

Maria Skłodowska-Curie (1867-1934) – wybitna uczona, najsłynniejsza polska przedstawicielka nauki, fizyk, chemik, odkrywczyni radu i polonu, dwukrotna laureatka Nagrody Nobla, rzeczniczka niepodległości Polski; inicjatorka budowy Instytutu Radowego w Warszawie; jako pierwsza nie-Francuzka pochowana w paryskim Panteonie, wspólnie z mężem Piotrem Curie. Prawdziwa pionierka. Otworzyła kobietom drzwi do świata nauki. 

Hanka Ordonówna (Maria Anna Pietruszyńska-Tyszkiewicz, 1902-50) – piosenkarka, aktorka, tancerka, autorka wierszy i piosenek, jedna z największych gwiazd polskiego kina przedwojennego; ocaliła od śmierci tysiące „tułaczych dzieci” polskich, wywiezionych w czasie wojny do ZSRR, otwierając dla nich w innych krajach polskie domy opieki, dając możliwość leczenia i nauki; zmarła w Bejrucie, pochowana w Alei Zasłużonych na Powązkach (1990 r.).

Irena Sendlerowa (1910-2008) – pielęgniarka, działaczka społeczna, w czasie II wojny światowej jako członkini Rady Pomocy Żydom „Żegota” uratowała ok. 2500 żydowskich dzieci.

Beata Tyszkiewicz (ur. 1938) – nazywana pierwszą damą polskiego kina. Jest jedną z kluczowych postaci Narodowej Rady Kultury oraz Fundacji Kultury Polskiej, których celem jest promocja i ochrona dziedzictwa narodowego w kraju i za granicą. Jest też przewodniczącą rady Fundacji Dzieciom "Zdążyć z pomocą".

Agnieszka Holland (ur. 1948) – potrafi pokazać w filmach skomplikowaną historię Europy oraz dramatyczne i niejednoznaczne wybory jej mieszkańców. Należy do nielicznych polskich reżyserów odnoszących za granicą sukcesy komercyjne. Trzykrotnie nominowana do Oscara, laureatka nagród za promowanie międzykulturowego dialogu. 

Krystyna Janda (ur. 1952) – od niemal czterech dekad stworzony przez nią wizerunek silnej kobiety o bogatym życiu wewnętrznym nie ma sobie równych w polskim kinie i teatrze. Podobnie jak skala jej repertuaru obejmującego sztuki od antyku po czasy współczesne. Krystyna Janda stworzyła własny teatr, prowadzi Fundację na rzecz Kultury, rzeczniczka kulturowego dialogu między Wschodem i Zachodem oraz działaczka na rzecz równouprawnienia kobiet. 

Jolanta Kwaśniewska (ur. 1955) – polski prawnik, działaczka społeczna, prezenterka TVN Style, prezes fundacji Porozumienie bez barier. Pierwsza dama Rzeczpospolitej Polskiej w latach 1995–2005.

 

Małgorzata Walewska (ur. 1965) – najbardziej znana polska śpiewaczka operowa i jedna z najbardziej cenionych współczesnych mezzosopranistek. Zaliczona przez tygodnik "Time" do grona dziesięciu najsławniejszych Polaków XXI wieku. Światowa pierwsza liga w dziedzinie muzyki operowej, symfonicznej i oratoryjnej. Występowała na 30 najlepszych muzycznych scenach świata, współpracując z wybitnymi artystami i dyrygentami. Od niedawna jest dyrektorem artystycznym jednego z najbardziej prestiżowych konkursów wokalnych w Polsce Festiwalu i Konkursu Wokalnego im. Ady Sari. 

Martyna Wojciechowska (ur. 1974) – podróżniczka i dziennikarka, do niedawna naczelna „National Geographic”. Ostatnio coraz częściej wypowiada się w kwestiach społecznych. 

A które Polki w Tobie budzą zachwyt?

Socjopaci doskonale się maskują...

Według badań 1 na 25 osób to socjopata – człowiek bez sumienia, który gotowy jest zrobić wszystko, by osiągnąć swój cel. Socjopaci doskonale się maskują. Kiedy im się to opłaca, potrafią być sympatyczni. Często cieszą się dobrą opinią. Kiedy jednak wchodzimy z nimi w bliższe relacje, szybko okazują się toksyczni, bezwzględnie wykorzystują nasze dobre intencje, a spod ich wpływu ciężko się wyzwolić.

Rozpoznanie "osobowości antyspołecznej" można rozpoznać po kilku poniższych cechach:

(1) niezdolność do przestrzegania norm społecznych,

(2) nieuczciwość, skłonność do manipulacji,

(3) impulsywność, nieumiejętność planowania przyszłości,

(4) drażliwość, agresja,

(5) lekkomyślne nieposzanowanie bezpieczeństwa własnego i innych,

(6) konsekwentna (ciągła) nieodpowiedzialność,

(7) brak wyrzutów sumienia po zranieniu kogoś, znęcaniu się nad kimś lub okradzeniu kogoś.

Dość często obserwuje się u nich nieodparty, choć powierzchowny urok pozwalający im dosłownie i w przenośni uwodzić innych. Socjopata jest bardziej spontaniczny, bardziej intrygujący, w pewnym sensie ma bardziej "złożoną" osobowość. Wszystkie te cechy wraz z listą "objawów" stanowią behawioralne przejawy tego, co większość z nas uznaje za niepojęte zaburzenie psychiczne: brak bardzo istotnego siódmego zmysłu, czyli sumienia.

Niestety znam kilka takich osób… A Ty?

Konfitura z pigwy...

Pigwa to owoc, który w okresie jesienno-zimowych zachorowań powinien stać się obowiązkowym składnikiem diety. Pigwa zawiera bowiem dużo witaminy C. Ponadto te owoce zawierają wiele związków mineralnych, takich jak: wapń, potas, żelazo, miedź, magnez i fosfor, które są niezbędne do wzmocnienia naturalnej obrony organizmu. Dlatego współczesna fitoterapia poleca spożywanie owoców pigwy w postaci soku z dodatkiem miodu przy suchym kaszlu, przeziębieniu, grypie i jesiennym przesileniu.

Kiedyś w internecie znalazłam najprostszy i sprawdzony przepis na konfiturę, którą można dodawać do herbaty (łyżeczka na filiżankę) lub do mięs i serów. Konfiturę przyrządza się z umytych i wypestkowanych owoców. Najlepiej pokroić je w kostkę, w dużym rondlu dusić z dodatkiem cukru (na 1 kg owoców ok. 0,75 kg cukru) i litra wody. Można dodać imbir, goździki, cynamon, ale niekoniecznie. Gdy owoce zmiękną, miksujemy je na w miarę gładką masę i dalej prażymy, mieszając, by woda wyparowała. Gorącą masę przekładamy do małych, dopiero co wyparzonych słoiczków, zakręcamy wyparzonymi zakrętkami i pozostawiamy do ostygnięcia, stawiając je do góry dnem.

Gdy nadchodzi czas przeziębień warto w swoich spiżarniach mieć takie skarby pod ręką. Zatem do pracy.

Jesienią na wszystko jest czas.

Jesień to kolejna piękna pora roku. Często kojarzy się ten czas z intensywnymi opadami deszczu oraz „szarością dnia”. Mnie przede wszystkim z przepięknym bogactwem barw liści w lasach, parkach i ogrodach. Niektórym ta pora roku podoba się najbardziej, gdyż kojarzy się z miłością. To właśnie jesienią malowniczymi parkowymi alejkami, zasypanymi przez kolorowe liście, wędrują przytuleni zakochani, wyznając sobie swoje najskrytsze myśli oraz uczucia.

A co z przekonaniem o powszechnym obumieraniu przyrody? Ten pogląd nie wytrzymuje konfrontacji z obrazem owocujących drzew i krzewów oraz roślin runa leśnego. Choć przyznać należy, że w tym roku z racji długotrwałych upałów, runa leśnego prawie nie było. Można zatem śmiało powiedzieć, że jesień dostarcza nam o wiele więcej wrażeń, niż byśmy się spodziewali. 

Na krzewach i drzewach dojrzewają owoce, pięknie zdobiąc berberys, jarzębinę, kalinę, głóg, różę, cis i irgę. Taki piękny czas… Czas zbiorów, weków i zadumy. Poranki i wieczory są już chłodne. Na tarasie można posiedzieć, ale już z kocem na kolanach i ciepłym kubkiem herbaty w dłoni. 

Wreszcie nadszedł czas nadrabiania książkowych zaległości. Po przepięknej wiośnie, fenomenalnym lecie, nadszedł czas na barwną jesień. Jesień ma w sobie coś magicznego. Jest bardzo piękna. Dostrzegasz jej piękno?

Na koniec proponuję Wam fajną zabawę poprzez dokończenie poszczególnych zdań. Oto one: Gdy nadchodzi jesień, to... Jesienne zapachy zawsze... Bardzo chcę, aby jesień... Jesienią najbardziej lubię... To taka odskocznia od codzienności.