Każdy z nas jest w pewnym sensie świrem...

Oglądając po raz setny „Dzień Świra” uzmysłowiłam sobie, że każdy z nas ma swoje przyzwyczajenia. Czasem naprawdę drobne rzeczy zaskakująco mocno wpływają na naszą codzienność. Każdy z nas jest zatem (na swój sposób) świrem. Czyż nie prawda? Przytoczę Wam kilka przykładów z mego życia, które mogłyby być przykładem „Dnia Świruski”. 

Odkładam rzeczy na miejsce i oczekuję, by domownicy również stosowali się do tej zasady. Ileż można zaoszczędzić czasu przy odwiecznym „męskim” szukaniu np. kluczy lub tym podobnych rzeczy. Staram się, żeby każda rzecz w moim mieszkaniu miała swoje sensowne miejsce i odkładam ją tam od razu, kiedy skończę jej używać. Bez rzucania ubrań na fotel, torebki na kanapę czy kurtki na krzesło. Bałagan przestaje robić się sam.

Wprowadziłam zasadę dwóch minut. Mimo, że staram się robić rzeczy na bieżąco, to zdarza się, że idąc do łazienki potykam się o zapomniane pranie. Wtedy uruchamiam zasadę dwóch minut – jeśli uporządkowanie czegoś zajmuje tyle czasu albo mniej, robię to od razu.

„15 minut dla domu” to zasada, której nauczyłam się, kiedy moje dzieci były całkiem małe. Nie mierzę sobie czasu, po prostu przed pójściem spać porządkuję z grubsza dom, tak żeby nie zaczynać kolejnego dnia z "zaokruszkowanym" blatem w kuchni czy rozrzuconymi kosmetykami w łazience.

To po pierwsze pomaga utrzymać porządek, po drugie jest fajnym rytuałem kończącym dzień – kiedy idę później poczytać książkę, porobić na drutach czy obejrzeć film, wiem że nastąpiło oficjalne zamknięcie wtorku czy środy i zupełnie nic nie mam już na głowie.

Bowiem – nie zasługuję na życie w bałaganie! Skoro dbam o ład w szafie i w lodówce, staram się spędzać czas z ludźmi, z którymi naprawdę mam ochotę przebywać, i robić rzeczy, które naprawdę sprawiają mi frajdę, to czemu na własne życzenie miałabym skazywać się na życie wśród porozrzucanych skarpetek i brudnych kubków?

Dajcie znać jak to jest z Wami – bałaganicie, nie bałaganicie? A może macie jakieś tricki, dzięki którym porządek robi się sam i utrzymuje na dłużej?

Świąteczne życzenia...

Na lepsze okazje...

Za moich czasów… Kiedy byłam mała, miałam cały zestaw ubrań przeznaczonych na lepsze okazje. Też tak miałyście? Wszystkie czekały na czyjeś urodziny, jakieś święta, ewentualnie wyjazd do rodziny. Rozumiem takie były czasy, ale tych ubrań nie było aż tak wiele. Wyrastałam z nich szybko, czasem zdążyłam założyć daną rzecz zaledwie kilka razy. No cóż tak było. 

Ale nie o ciuchach chciałam dzisiaj pisać, lecz o takim samym nawyku trzymania rzeczy „na lepsze okazje” w zupełnie już dorosłym wieku. Pewnie kojarzycie takie przypadki: piękny serwis obiadowy, który kurzy się w szafce, bo nikt go nigdy nie używa, złota biżuteria po babci, której nie wolno nosić, a już na pewno nie byle gdzie, bo przecież może się zniszczyć albo zgubić. Piękne filiżanki postawione za szybą w witrynie, bo szkoda pić kawę...

Czytając książkę „o francuskim stylu”, przeczytałam o satysfakcji, jaką dawać może picie z najpiękniejszej filiżanki czy noszenie najładniejszej bielizny w zupełnie zwykły dzień. Pisałam już kiedyś o Francuzkach i Ich fenomenalnych sposobach na życie, i od tamtej pory wdrażam te przykłady w życie. 

Śniadanie jedzone na tarasie w ubraniu, zamiast przy zawalonym gazetami stole w kuchni w rozciągniętej piżamie, smakuje znacznie lepiej.  Chodząc po domu w wygodnej marokańskiej tunice czuję się dużo bardziej „pozbierana” niż występując w lekko spranym dresie. Picie kawy z chińskiej porcelany jest fenomenalnym uczuciem. Świeże kwiaty w wazonie wyglądają o niebo lepiej niż sztuczne. 

Wracamy zatem do punktu wyjścia, czyli problemu zużywania czy niszczenia się wyjątkowych rzeczy. Dla mnie sprawa jest prosta! Ubrania kupuję po to, żeby je nosić, a  rzeczy po to by ich używać.  Poza tym, co to w ogóle za pomysł - trzymania najpiękniejszych rzeczy w szafie? Chce się cieszyć noszeniem swoich ulubionych ubrań, niech zgarniają komplementy!  Nie chciałabym jednak nigdy, żeby ubrania-rzeczy-eksponaty stały się w mojej szafie regułą.

Ciekawa jestem czy Wy macie jakieś rzeczy „tylko na specjalne okazje”? Czy “oszczędzacie” ulubioną filiżankę, pijąc jednocześnie herbatę z obtłuczonych kubków czy wręcz przeciwnie? A może myślicie o całej sprawie w zupełnie inny sposób, który mnie nawet nie przyszedł do głowy? Dajcie koniecznie znać, jestem naprawdę ciekawa!

Kilka pomysłów na nietypowe prezenty

Zauważyłam, że post o prezentach jest bardzo popularny. Postanowiłam więc podzielić się z Wami kolejnymi pomysłami… To, co liczy się w przygotowywaniu prezentów, to czas i uwaga, które poświęciliśmy na zauważenie potrzeb drugiej osoby. Nawet jeśli będzie to coś bardzo drobnego, ale pięknie zapakowanego, z osobistym liścikiem i życzeniami prosto z serca, na pewno sprawi komuś radość.  Korzystajcie i podrzucajcie swoje pomysły!

Tylko rzeczy zrobione własnoręcznie. Zatem pod choinką muszą znaleźć się wyłącznie ręcznie wydziergane skarpety bądź serweta, przetwory (dżemy, sałatki, ogórki, grzyby), pachnące, pięknie zdobione pierniki, sweter ze śmiesznym napisem, szalik, czapka, własnoręcznie zrobiona książka kucharska z najlepszymi, sprawdzonymi przepisami... 

Kupony. Na śniadanie do łózka, na masaż stóp bądź pleców, na czesanie włosów, na 3 godziny grania na komputerze w ulubioną grę z gwarancją nieprzeszkadzania, na wolne popołudnie, na obiad na tarasie, wychodne… i wiele innych na… Co tylko przychodzi Wam do głowy. To jeden z moich ulubionych typów prezentów. „Bileciki” są do wykorzystania w dowolnym momencie, upoważniające obdarowanego do czegoś miłego lub uniknięcia czegoś niemiłego. A co? Kto powiedział, że tak nie można…  

Korepetycje. Każdy z nas ma jakąś umiejętność, którą może się podzielić. Możecie podarować mamie talon na szkolenie z porządnej obsługi skrzynki mailowej, oczywiście w Waszym wykonaniu (!), nauczyć siostrę podstaw obróbki zdjęć w Photoshopie albo planowania posiłków czy zaprosić całą rodzinę na warsztaty dziergania albo origami. Wspaniale brzmi? A zobaczycie jaką będziecie mieli frajdę… 

Wiersz albo piosenka. Nic tak nie zrusza, zapewniam Was. Pewnego razu przygotowaliśmy taki prezent koleżance z pracy. Piosenka „A Panna Krysia” została wykonana przez wszystkich uczestników i nagrana na płytę. Wyszło naprawdę niezwykle. Moja koleżanka dostała od swojego świeżo poślubionego męża piosenkę, którą dla niej napisał, a potem zagrał i zaśpiewał na ich weselu. Można? Można…

Kronika historii rodziny. Z opisem anegdot, ważnych wydarzeń, ze zdjęciami – to świetna okazja, żeby je skatalogować cyfrowo. Idealny prezent dla babci czy dziadka, no i można zaangażować całą rodzinę do współpracy.

Pudełko na zły nastrój. Z napisem „otworzyć w razie pilnej potrzeby”. Do środka możesz włożyć wszystko to, co poprawi obdarowanemu humor – ładny kubek, kakao i pianki, dobrą herbatę, wspólne zdjęcie z wyjątkowo miłego dnia, płytę z podnoszącą na duchu komedią, liściki od wszystkich znajomych, tłumaczące, dlaczego obdarowana osoba jest super.

A jakie są Twoje pomysły na nietypowe prezenty?

W niedzielny poranek... niespodzianka dla rodziny...

Smak dzieciństwa. Wakacje z rodzicami nad morzem… Plaża, leżaki, woda i ten zapach gofrów w tle. Pan, który sprzedawał gofry lub pączki, recytował takie śmieszne, sprośne wierszyki. Ponoć parę takich opowiedziałam w przedszkolu… Ponoć rodzice mieli wypieki na twarzach, gdy przedszkolanka zwróciła Im za to uwagę… 

Ale cóż tam, gofry to nadmorskie danie, które „must have”.  Gofry to danie znane w różnych zakątkach świata. Nie sposób ich nie lubić. Ich popularność nikogo więc nie dziwi. Podobno pierwsza wersja tego przysmaku powstała już w okresie średniowiecza. Jedni preferują danie ze słodkimi dodatkami, inni z warzywami. Są też tacy, którzy wybierają neutralną wersję, czyli gofry solo. W tym bogactwie rodzajów i kształtów każdy znajdzie coś dla siebie. 

Dziś przedstawiam Wam dwie propozycje przyrządzenia gofrów.  Bo właśnie takie zaserwowałam moim domownikom na śniadanie. Dla tych, którzy wolą gofry na słodko proponuję – przepis na gofry bananowo-migdałowe, a dla tych, którzy chcą spróbować gofra z sosem ziołowym – przepis na gofry z cukinią. 

Składniki na wersję 1: 600 g mąki pszennej, 1 łyżka zwykłego cukru, 1/2 łyżeczki soli, 14 g suszonych drożdży (2 opakowania), 1/2 łyżeczki suszonego imbiru, 470 ml mleka, 120 g masła, 4 jaka, 25 g brązowego cukru trzcinowego, 3 duże banany, 120 g płatków migdałowych

Sposób przygotowania: W rondelku rozpuść masło i dodaj do niego mleko, lekko podgrzej. W dużej misce wymieszaj mąkę, 1 łyżkę zwykłego cukru, sól, drożdże i imbir. Do miski z mąką powoli wlej mleko z masłem i wyrabiaj ciasto (możesz użyć miksera). Następnie pojedynczo dodawaj po jednym jajku i wyrabiaj gładkie, jednolite ciasto (powinno być dosyć luźne). Kiedy będzie odchodzić od ścianek, przykryj miskę ściereczką i odstaw ciasto do wyrośnięcia w suche i nieprzewiewne miejsce na co najmniej godzinę. Ciasto powinno podwoić objętość. Do wyrośniętego ciasta dodaj brązowy cukier, pokrojone na małe kawałeczki banany i płatki migdałowe. Ponownie zagnieć ciasto.

Rozgrzej gofrownicę i nakładaj porcje ciasta. Piecz około 3 i 1/2 minuty, aż będzie złociste. Wystudź na kuchennej kratce. Te gofry smakują doskonale z bitą śmietaną i owocami. Rada: czas wypiekania gofrów zależy od mocy gofrownicy.

Składniki na wersję 2: 250 g mąki, 1 cukinia, 250 g masła, 4 jaka, szczypta soli

Sposób przygotowania: Rozpuść masło w rondelku. Cukinię zetrzyj na drobnej tarce i dobrze odciśnij z soku. Białka ze szczyptą soli ubij na sztywną pianę. W drugiej misce mikserem wymieszaj mąkę z żółtkami i masłem, dodaj cukinię i dokładnie wymieszaj. Porcjami dodawaj białko, delikatnie mieszając szpatułką.

Rozgrzej gofrownicę i nakładaj porcje ciasta. Piecz około 4 minuty, aż gofry będą złociste. Wystudź na kuchennej kratce. Rada: te gofry są doskonałe z ziołowym sosem zrobionym z dwóch części jogurtu naturalnego i jednej część majonezu, drobniutko posiekanego czosnku, ulubionych ziół, soli i pieprzu.

Smacznego 😉