Kto jest najbardziej stylową osobą, jaką znasz?

Wg mnie trzeba mieć „to coś”, czyli magiczny składnik stylu, który sprawia, że dana osoba wygląda niesamowicie stylowo nawet idąc rano po bułki do sklepu. Zdecydowanie, u mnie wygrywają osoby, które znam osobiście, albo przynajmniej widziałam na żywo. Nie wiem jak Wy, ale ja często tak mam, że idąc ulicą lubię pooglądać mijające mnie osoby. Wtedy można wypatrzeć taką perełkę w tłumie. 

Stylowymi osobami nie są dla mnie blogerki modowe, gwiazdy, czy modelki, gdyż ubierają się typowo modowo i są dla mnie mniej inspirujące. Nie dlatego, że uważam je za źle ubrane, wręcz przeciwnie, często oglądam zdjęcia ze szczerym zachwytem. Mam jednak z tyłu głowy myśl, że są to osoby, dla których wyglądanie fantastycznie jest elementem pracy. Nie jest też sztuką wyglądać dobrze na zdjęciu. Wiemy jak to się robi. 

Inspirują mnie kobiety, które wyglądają dobrze. Takie, które prezentują się świetnie przez cały dzień czy wieczór. Ponoć bycie stylowym wymaga regularnych zakupów, nadążania za nowinkami i posiadania olbrzymiej szafy. Moim zdaniem jest dokładnie odwrotnie – im wyraźniejsze granice sobie postawimy, tym będzie nam łatwiej.

Co sprawia, że zwykły t-shirt z dekoltem w kształcie litery V i równie zwyczajna, prosta dżinsowa spódniczka wyglądają niesamowicie? Dlaczego dziewczyna z falującymi włosami do pasa, w długiej, szyfonowej sukience w duże kwiaty, płaszczu o klasycznym męskim kroju i beżowych botkach na bardzo wysokim obcasie robi na nas wrażenie? Co sprawia, że kobieta ubrana w dzianinową szarą sukienkę o nieregularnym, kaskadowym dole i konstrukcyjnych upięciach, zestawiona z prostymi, skórzanymi kozakami lub inna ubrana w koszulę połączoną z oplatającym sylwetkę systemem pasków czy narzucona na sukienkę przepiękna skórzana kurtka, odszyta z niesamowitym przywiązaniem wagi do detali przykuwa nasz wzrok?

To właśnie jest stylowa osoba, których tak brakuje na naszych ulicach. Codziennie widzimy „szare osoby”, które poubierane są w powyciągane swetry, niedopasowane kurtki, źle dobrane dodatki. Moje oko tęskni za wzorem i stylem, a Twoje?

Jestem niesamowicie ciekawa Waszych typów i opisów – uwielbiam czytać takie rzeczy, są dla mnie niezwykle inspirujące ze względu na swoją różnorodność. Idę zaparzyć korzenną herbatę i czekam z niecierpliwością!

Pisanie to sposób na życie.

Blogowanie przyniosło mi mnóstwo świetnych przeżyć i cały szereg korzyści. Jednym z nich jest to, że nauczyłam się lepiej pisać. Ostatnio Ola zapytała mnie jak ja to robię i czy mogłabym dać jej kilka wskazówek, gdyż chce rozpocząć przygodę z blogiem. Stwierdziłam, że z ogromną przyjemnością zbiorę kilka wskazówek, które sama stosuję, jeżeli tylko będzie mogło to komuś pomóc. Sądzę, że te przemyślenia są na tyle uniwersalne, że nie tylko „wschodząca blogerka” z nich skorzysta.

Po pierwsze – Wybierz temat i pisz prosto! Nie ma nic gorszego niż pisanie o czymś, co nas nie interesuje lub jeszcze gorzej, czyli pisanie o czymś, na czym w ogóle się nie znamy. Nie „sprawdzają się” również pseudo ambitne posty. Najciekawsze to te płynące z serca, pochodzące z własnych przeżyć i pisane prostym, aczkolwiek konkretnym językiem. Inspiracją mogą być inne blogi, tematyka, która jest nam bliska, pytanie koleżanki, wyjazd, zwiedzanie… – dosłownie wszystko.

Po drugie – Pisz regularnie i krótko! Im dłuższą mam przerwę w pisaniu, tym trudniej jest mi się później zebrać. Zapewniam, że najgorzej jest zacząć. A potem… z siłą zapału, siłą rozpędu, siłą przyzwyczajenia – po prostu piszesz. Lubię ten moment, gdy w sypialni („mój kawałek ziemi”) wprawiam się w tryb „siadaj i pisz”. Z szacunku do czasu Czytelnika – ujmuj wszystko bardzo zwięźle. Uprość każdy akapit, skróć, wyrzuć nic nie wnoszące fragmenty zdań. Długich postów nikt nie czyta – niestety, ale to prawda.

Po trzecie – Nie czekaj na idealny moment! Jeżeli czujemy ochotę na opisanie jakiegoś problemu, to rzućmy wszystko i siądźmy do laptopa, bo nigdy później nie będzie już tak nam się chciało. Warto działać spontanicznie i na gorąco spisywać wrażenia i emocje, później nie będziemy już umieli ich odtworzyć. Dotyczy to zwłaszcza relacji z wydarzeń czy podróży. Pamiętaj, że tekst zawsze można poprawić.

Po czwarte – Skup się! W momencie pisania odcinam się od wszystkiego. Włączam muzykę, przyrządzam sobie kawę, zamykam drzwi i fru… Lubię pisać w pociągach, obserwując mijających ludzi i...

Po piąte – Zastanów się: Po co piszesz? Co piszesz? Dla kogo piszesz? Argument „bo muszę w końcu coś wrzucić” jest złym argumentem.  Blog to nie maszynka do produkcji postów - zapamiętaj. Mnie pomaga sprawdzenie, który post jest najczęściej komentowany i udostępniany. Często same piszecie do mnie co chciałybyście, abym ujęła na stronie.

Tak więc Olu do dzieła. Trzymam za Ciebie kciuki. Dasz radę. Gwarantuję.

Przewodnik prezentowy – 5 pomysłów na prezenty

Nieubłagalnie zbliżają się święta, czyli rozpoczął się odwieczny problem z prezentami. Pomyślałam, że napiszę post o prezentach, które pozwalają nam spędzić czas razem. W dobie „ciągłej gonitwy”, mało czasu spędzamy z bliskimi. Tak więc mam nadzieję, że moje pomysły przypadną Wam do gustu.

Bilety na koncert. Oczywiście dla wszystkich na ten sam. Spokojnie da się znaleźć wykonawcę, który spodoba się międzypokoleniowo. Ja już kupiłam – niestety nie mogę dzisiaj „wydać” na jaki, gdyż nie będzie już niespodzianki i efektu „wow”.

Warsztaty gotowania/ceramiki/improwizacji. W zależności od zainteresowań naszych bliskich. Taki dzień spędzony wspólnie na warsztatach zamienia się w super wspomnienie, bo po pierwsze to duża frajda, po drugie coś zupełnie innego niż nasze codzienne zajęcia. W wersji budżetowej i być może jeszcze ciekawszej, możemy przygotować takie warsztaty samodzielnie i nauczyć rodzinę czy znajomych czegoś, co umiemy. To bardzo cudowna alternatywa dla około świątecznego siedzenia przy stole!

Rodzinna sesja zdjęciowa. Zamiast kupować każdemu odrębny prezent, można zrzucić się na fotografa i zafundować sobie piękną pamiątkę na wiele lat. Profesjonalne zdjęcia robimy główne na ślubach, chrzcinach czy… pogrzebach (wrr), a przecież równie cudownie jest to zrobić bez okazji. A może nawet wspanialej? Taka celebracja codzienności. Gorąco polecam 

Zbliżające karty. Kładziemy karty z pytaniami na stole, wyciągamy jedną przy kolacji czy śniadaniu i po kolei odpowiadamy na pytanie. Może myślisz sobie teraz “pfff – przecież normalnie też można rozmawiać o ciekawych rzeczach!”. No można, ale jak często to robisz? Mniemam, że rzadko pytasz kogoś znienacka o najbardziej zwariowany dzień bądź najśmieszniejszą sytuację w życiu.

Wspólny wyjazd. Kiedyś było dla mnie nie do pomyślenia, jak można święta spędzać poza domem. A teraz coraz częściej nachodzi mnie ochota porzucenia prezentów i wydanie tych pieniędzy na wspólny świąteczny wyjazd w jakieś piękne miejsce w Polsce. Dotychczas nie byłam, ale ciągle marzę i mam nadzieję, że w przyszłym roku uda się marzenie wcielić w życie.

Proszę, abyście napisały jakie „zbliżające prezenty” przyszły Wam na myśl. Mnie w ostatniej chwili przypomniał się jeszcze… Ale o tym w następnym poście!

To lek na depresję i jesienne zmęczenie.

Często w naszym zabieganym życiu zapominamy o sobie, o znajomych, o wypoczynku. Od rana do wieczora ze ściereczkami w dłoniach biegamy i namiętnie sprzątamy, pierzemy, prasujemy (nie cierpię tego zajęcia) i… Mąż ma również swoje zajęcia 😉 Często czekamy tylko na weekend, aby odpocząć. Ale co to oznacza? Że co? Leżeć w łóżku? Oglądać smętną telewizję? Znowu sprzątać?

O nie, nie. Myśl o nadchodzącym weekendzie powinna kojarzyć się nam z chwilą wytchnienia, spotkania ze znajomymi, oderwania od codziennych obowiązków. Podpowiadam, jak zaplanować i urozmaicić ten czas, by znowu stał się przygodą. Jak to było za dawnych, dobrych lat. 

Kochane doskonale wiemy, że grupie zawsze jest weselej więc życie najlepiej smakować z przyjaciółmi. Wspólny wyjazd na kręgle, do dyskoteki, do kina, do kawiarni, na łyżwy, na tor wrotkarski – to wspaniałe pomysły. 

Ale równie dobrym pomysłem jest zorganizowanie wspólnego gotowania. Tzw. „domówka” bądź „wyjściówka”. To naprawdę świetna forma spędzania czasu. W Gorzowie Wlkp. dostępne jest świetne studio kulinarne „Let’s cook”, które ma odpowiednią przestrzeń, do dyspozycji rewelacyjny, odpowiedni sprzęt, zastawę, stół, krzesła, no i rewelacyjną Szefową. Możecie wybrać wspólny temat przewodni gotowania. Fenomenalnie spędzony czas.

A gdy naprawdę nie chce się Wam wychodzić z domu przypomnijcie sobie gry karciane lub nieśmiertelne planszówki. Pobudzą ducha rywalizacji, rozruszają szare komórki i niejednokrotnie wzbudzą salwy śmiechu. Moda na gry planszowe trwa w najlepsze. Jeszcze. Podtrzymujmy te tradycje. 

Tak więc do dzieła. Pamiętajcie, że z przyjaciółmi żyje się weselej.

To jedna z wielu wersji...

W XIX wiecznej Polsce – placki ziemniaczane ubogiemu chłopstwu zastępowały chleb. Tak, tak. Podawano je wyłącznie z solą i pieprzem. Dzisiaj to danie gości na wykwintnych stołach, ale również w przeróżnych wersjach. Te rarytasy są naszym rodzinnym „wynalazkiem”, choć na stołach innych krajów również goszczą.

Węgrzy podają je w gulaszu, Szwajcarzy serwują je z boczkiem, cebulą, serem, jabłkami oraz świeżymi ziołami. Czesi jadają bramboraki, zwykle solo, ale co ważne doprawione czosnkiem i majerankiem. Anglicy do ciasta dodają ser i pomidory. A Irlandczycy placki przyrządzają z tartych, surowych ziemniaków i rozdrobnionych gotowanych i dodają do nich sodę i mąkę.

Tak więc kochani mam dla Was dobrą wiadomość. Jest tyle możliwości podawania i przyrządzania placków, że otwarte są drzwi do kulinarnych eksperymentów. Tak więc rozpoczynam dzisiaj podróż z plackami… ziemniaczanymi oczywiście.

Składniki: 1 kg ziemniaków, 2 cebule, 2 łyżki mąki ziemniaczanej, 2 łyżki mąki pszennej, 2 jajka, sól, pieprz (ja podaję zioła do ziemniaków), olej do smażenia.

Przygotowanie: Cebule i ziemniaki obierz, i zetrzyj na tarce. Do „ciasta z ziemniaków” dodaj jajka, obydwie mąki, startą cebulę, sól, pieprz (opcjonalnie zioła), i dokładnie wymieszaj. Na patelni rozgrzej tłuszcz, łyżką nakładaj po 3-4 porcje masy ziemniaczanej i smaż z obu stron na złoty kolor. Zdjąwszy z patelni, osączaj na papierze kuchennym i podawaj gorące.

Trzy wskazówki, jak zrobić placki ziemniaczane, żeby były chrupiące. Po pierwsze - wybierz ziemniaki, które zawierają dużo skrobi (lepsze będą zeszłoroczne niż młode). Po drugie – ogranicz użycie mąki 9za dużo mąki sprawi, że będą kluskowate). A po trzecie - im cieńsze placki ziemniaczane, tym bardziej są chrupiące. Jeśli lubisz, miękkie wnętrze w chrupiącej skorupce, możesz smażyć grubsze. To już kwestia gustu. 

Placki możemy jeść zarówno na słodko, jak i na słono. Klasycznie podawane ze śmietaną i cukrem są smakiem mojego dzieciństwa. Wakacje u babci. Ach… Te wspomnienia! Bez problemów, bez zobowiązań. Tylko Ja, placki i łąka… Przepraszam 😉 Już wracam na właściwe tory.

To proste danie wzbogacone serkiem twarogowym i płatami łososia nabiera wykwintnego charakteru. Próbowałyście? Pyszne i można serwować na imieninach. Placki dobrze komponują się z kwaśną śmietaną lub sosami – pieczarkowym, grzybowym, czosnkowym lub gulaszowym. Co kto woli…

U mnie wczoraj gościły. Wieczorem nie było już po nich śladu. Smacznego…